Schatten op zolder

Het hebben van twee zonen heeft voor papa’s één specifiek gigantisch voordeel. Ze geven jou het perfecte excuus om het kind in jou levendig te houden. Kindjes gaan slapen om 19u00? Van 19u10 tot 20u00 kan je papa vinden op de trampoline. Nieuwe truckjes uitproberen, en zo. Indruk maken op de zonen behoort nu eenmaal tot het takenpakket van ‘papa’ zijn. Te jong voor dat tele-geleide stuk speelgoed dat hij voor zijn verjaardag kreeg? Papa weet wel raad. “Papa kan dat goed.” Aanschouw het schoolvoorbeeld van symbiose. De papa zit op het trapje voor het schuifraam en stuurt de auto over het terras, terwijl de twee jongens gierend van het lachen achter dat ding aanhollen. Papa blij, mama blij, kindjes uitzinnig van vreugde.

“Aaike auto, doen” broebelt de kleinste.
“Komaan papa, sneller! Maak nog een keer zo’n toertje?!?” aldus de oudste.

De papa vindt het wel OK zo. En als de batterij leeg loopt, dan is het maar een kleine stap naar de trampoline. “Kijk jongens, papa kan een nieuw truckje!”

“Waaw, papa, jij kan dat allemaal zo goed!” Papa is een held. Mama is de liefste én de mooiste.

Als onze spruitjes moe van het rennen en springen in hun bed liggen, begint voor ouders het opruimen. Als laatste gaat de auto op de kast. Het is zo’n stuk speelgoed dat je toelaat op je eigen kindertijd te reflecteren. Er borrelen huizenhoge clichés op, maar ik kan niet anders dat ze uitbraken: “Wat gaat de tijd er toch in een rotvaart vandoor!”

Ik denk aan hoe ik als prille tiener plots twee radiogestuurde auto’s had. Geen speelgoed, maar echte modelbouw auto’s. Tamiya’s. Ta-mi-ya. Ik weet niet hoe het dezer dagen gesteld is met de reputatie van Japan, maar toen (net geen) twintig jaar geleden kon je er paleizen op bouwen. Ze waren degelijk, betrouwbaar, wendbaar en zo gigantisch snel. Véél te snel voor de ruimte waar ik er toen na schooltijd mee reed. De schrik schoot in mijn ogen toen ik mijn kersverse auto één verdieping naar beneden zag tuimelen. Toen kon ik dat allemaal nog niet zo goed. De schade? Een gebroken achterophanging. Dju. Loemp is ook een vis zeker?

Samen met mijn papa (die kan dat allemaal zo goed) hebben we dan maar een aantal onderdelen uit die auto gebruikt om er een boot mee te maken. Een boot met zo’n gigantische vliegtuigschroef erop, zo eentje die krokodillenvangers gebruiken op de Everglades van Florida. De onze was kleiner, maar schattiger. Hij kreeg de naam “Nova Zembla” en was vanaf de kant bestuurbaar. Zalig. Na een paar tripjes naar de dichtst-bijzijnde plas, verdwenen mijn radio gestuurde doe het zelf project, samen met een hoopje onsamenhangende Japanse onderdelen naar zolder voor de komende zeventien jaar. Tieners moeten studeren en huiswerk maken. Zucht.

 

boat

 

Enfin, vorige week vrijdag stormde ik naar aanleiding van mijn partijtje herinneringen oprakelen en melancholische overpeinzingen de zoldertrap van mijn ouderlijke huis op. Nova Zembla. Gewapend met niets meer dan een vaag vermoeden over de locatie van mijn auto’s en boot begon ik in het half donker te zoeken. Veel sneller dan ik had gehoopt zag ik de schroef opduiken. Bingo. Ik laadde alles in de koffer van mijn familie-auto (familie-auto’s hebben een grote koffer) en ik reed ermee naar huis.

Op zaterdag ochtend besloot ik te herstellen wat mijn jeugdig ongeduld had veroorzaakt. Gust was naar de turnles, mama speelde een partijtje bijslapen voor gevorderden, Ernest maakte van de gelegenheid gebruik om ongestoord te spelen waarmee hij maar wilde, en ik… ik liet het kind in mij zijn vrije gang gaan. Na twee uur was ik erin geslaagd om de auto uit mijn jeugd -wat een dijk van een herinnering- opnieuw samen te stellen. De breuk aan de ophanging was in mijn hoofd een eigen leven gaan leiden en valt eigenlijk amper op als je het niet weet. Zou de batterij het nog doen? Een nickel-Cadmium accupack werd aan de snel lader gehangen, maar ik bleef in de buurt. Zou zo’n batterij de tand des tijds een beetje weten te verteren? Dertig tergend trage minuten slenterden voorbij, tot het verlossende “klikje” aangaf dat de tijd verstreken was.

Mijn opwinding was even kinderlijk als gigantisch. De auto deed het. Ons terras is groot genoeg om de auto de benen te laten strekken. Gedurende twee minuten draaide ik donuts en liet ik de auto over onze met-kasseien-aangelegde oprit daveren. Niets mis met die ophanging. Elke oneffenheid werd fantastisch weggefilterd. En wat een snelheid. Wheelspin beschikbaar aan mijn vingertippen. Mijn oudste zoon is ondertussen terug van de turnles en begint ongecontroleerd te schreeuwen en te springen van opwinding.

Tamiya_TheFox thefox

“Waaw. Papa, zo snel jong! Amaai! Jij kan dat zo goed.” De jongste staat van achter de dubbele schuifdeur het gebeuren gade te slaan en klopt met plakke-handjes op de ruit van enthousiasme. Papa zijn is zo leuk. Ik kijk nu al uit naar de dag dat we op zaterdagochtend beslissen om de huishoudelijke klusjes te laten voor wat ze zijn. We zullen onze familie auto (je weet wel, die met grote koffer) volstouwen met tele-geleide auto’s, vliegtuigen, helikopters en wie weet zelfs Nova Zembla’s. En dan gaan we een ganse dag het kind in ons loslaten. En komt er ooit de dag dat papa niet langer de held is, en mijn jongens te groot geworden zijn om te spelen, dan begin ik toch gewoon aan mijn midlifecrisis zeker?

 

 

 

Advertenties

Een gedachte over “Schatten op zolder

  1. Griet zegt:

    We hadden het er hier nog over! Die nieuwe speeltjes zijn rommel en hebben geen kracht. W. mist zijn oud sterk gerief. Zeker nu Mona er ook weg van is. Ze komt dus zeker spelen!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s