Montattoo

Mijn jongens zijn natuurvrienden. Niet vies van een beestje. Heel fijn vind ik dat! Vergrootglas en determineertabel zijn nooit ver weg met kriebelbeestjes in de buurt. Het spreekt voor zich dat ze deze tatoeages van insecten met veel enthousiasme onthaalden. De definitieve inkt, dat durf ik niet aan! Deze tijdelijke versies van “Montattoo” vind ik knap. Een tattoo is toch net iets handiger dan een levende tor op je arm…

 

IMG_5080

IMG_5120

 

IMG_5125

Advertenties

Kinetisch zand

Ik zag de korrels op Pinterest verschijnen en het trok mijn interesse. Veel dingen die je op dat online prikbord ziet verschijnen, lijken fantastisch. Maar het verwezelijken van al die hippe DIY is dat niet altijd. Aan dit concept kwam niet veel do-it-yourself te pas. Wel van buy-it en play!

Zo trok ik naar de speelgoedwinkel en kocht een doos magisch kinetisch zand. We probeerden het uit en ontdekten al fijne mogelijkheden. Gust spreekt nu aanhoudend over het ‘pesjiaal’ (speciaal) zand en pookt er graag met zijn vingertjes in.

Door de (s)peciale textuur ervan, kan het veel meer dan gewoon zand. Het doet dienst als plasticine of boetseerklei. Maar het droogt niet uit, en het werkt gemakkelijk voor kleine handjes. Gust bouwt er vulkanen mee, die dan stilletjes afbrokkelen vanboven. Net zoals echte lava. Ernest maakt rollekes en doet niet anders dan die in stukjes snijden. Ook hemels hoe gemakkelijk je er vormpjes mee kan maken die in de gewone zandbak zoveel moeite vragen!

IMG_2712

IMG_2715

IMG_2720

 

Omdat het zand zo stevig aan elkaar kleeft, valt de echte kliederboel wel mee. Maar helemaal stofzuigvrij ben je er toch niet mee. Al is het wel sneller opgeruimd dan de losse korrelversie.

Ik kocht mijn exemplaar   in de o m a in Oudenaarde en betaalde een dikke 30 euro voor een doos van 5kg. Best duur! In de doos zitten 2 zakken van 2,5 kg en wij gebruikten slechts eentje. Je komt dus ruim toe met 2,5 kg voor 2 jongens. Maar aangezien je voor 1 kg al 16 euro betaald, ben je in verhouding zo beter af met meer.

 

mors steen(rat) dood

Deze ochtend vonden we achter in onze tuin een stukje cavia. Of liever, een stukje minder. Héél zielig, echt. Caviabeestje nummer 2 bleek al helemaal spoorloos. Niet in zijn hokje. Niet in zijn renneke, zelfs niet achter de eetbak met korreltjes, waar ze zo graag vertoefden met hun dikke buikskes. Weg, foetschie. Verschwunden! Van plus 1, naar min 2 huisdieren in één week. En weet dat die bewuste vermeerdering alvast niet de schuld heeft aan de vermindering. Ik zie de deugniet eerder in de vos (lang kan je daar echter niet boos op zijn, zie hier!!) uit de wei of de fret van een van de buren…

Ik wilde al een poosje eens een stukje schrijven over het boek van Alex de astronaut. En hoe triest ook, het laatste avontuur van de steenratjes geven me een kans, uitgelezen!

Image
Alex de ruimteavonturier en Karel de cavia zijn de beste vriendjes. Zo ook zijn (waren*) Gust en Ernest bevriend met hun twee dikke wandelende bolletjes. Niet dat ze er elke dag naar keken (we moeten eerlijk blijven), laat staan een oog waardig gunden nu kleine poes in ons huis ronddartelt. (Een kind van 4 en het exemplaar van 1,5 jaar krijgen nu eenmaal meer respons van de speelse kat, dan van grazende knolletjes. Logisch.) Maar toch, nu en dan waren ze wel ferme vriendjes en waren de knuffels overvloedig.

 

Een poos geleden kregen we van superTanneke en supernonkel Willem het boek van “Alex de astronaut” cadeau. Een heel tof boek waarbij Alex tot leven komt via de Ipad. Eigenlijk een gewoon voorleesboek, maar wanneer je sommige pagina’s scant met de Ipad, komen de figuurtjes echt tot leven! Zo kan je liedjes zingen en een heus verstoppertjesspel spelen met Alex (topper bij Gust).
In het verhaal sterft Karel de cavia, het vriendje van Alex. Aan een schone dood wel, vrediger dan die waar ons cavia’s letterlijk ten prooi aan vielen. (Maar dat vertellen we Gust niet.) Gust was direct fan van het verhaal met zijn leuke liedjes en aparte twists. Ernest vooral van het feit dat hij even een paar extra minuten op de Ipad mocht… (Ernest is Ipad-verslaafd, wanneer hij verondersteld wordt te slapen weergalmt vanonder de deurkier ‘Ennesje aipadje pééélen!’)

Sinds de gruwelijke ochtendlijke ontdekking heeft het verhaal een bijklank voor mijn knulletjes. En zijn er helaas een paar extra sterren aan de caviaplaneet.

 

Gescheiden goederen

Ik verfoei het, met hevig verzet.. de boterhamdoos. Heel kies ben ik erin. Het liefste neem ik mijn gesneden brood mee in een blinkende folie. Me ervan verzekerd dat elk onderdeel van de lunch apart ingeduffeld zit. De chocoboterham en die gezonde met kipfilet mogen dus echt geen geburen zijn. Het een smaakt naar het ander en het ander dan naar tonijnsla (wij sloegen veel blikjes van die grote vis in, wij zien dat als investering.).

Maar zoals je waarschijnlijk zelf al denkt. (En voor de gelegenheid zwaai ik met de slogan van de kindjes:) “Stop je boterhammen in een doos, dan is de natuur niet boos!”

Ik had dus een missie, op zoek naar de boterhamdoos waar de kerstomaatjes weg zitten van de besmeerde sneetjes toast en de speculoos (als de boterham op is!) uit het zicht ligt van het, ietwat uitgedroogde, stukje komkommer. Uiteraard is er een groot aanbod. Maar heel veel boterhamdozen sluiten niet af tot boven. Er blijft een opening tussen de verschillende compartimenten. En geur trekt zich dat nu eenmaal niet aan dat jij je best doet om alles apart te stoppen. Nee, het moet afgezonderd en toch samen als 1 geheel.

Ziehier mijn vondst! De GOODBYN food containers! Love your lunch!? Yes please! Je kan hier alles over ze vinden. Die van mij kocht ik bij webshop ecuina en daar kon ik kiezen tussen enkele appetijtelijke kleurtjes.

tumblr_mezmxxUnY71ru308mo2_r1_1280

foto van de website

Er is plaats voor voldoende boterhammen en dergelijke. Ook een drankje past erin. Zo tof, dat zelfs Gust hem mee naar school neemt op de lunchpakketdagen. Dan doe ik uiteraard mijn best om de doos zo avontuurlijk mogelijk te vullen. Het vraagt erom!

Deze doos krijgt Gust dan in de ochtend mee.

In mijn hoofd…:

goodbyn
In realiteit… Let vooral op het HARD gekookt ei.

goodbyngroen

Het zijn de intenties die tellen zeker?

Je kan de doos trouwens ook beplakken met vaatwasbestendige stickertjes, die kon je meebestellen. Maar als je onze ontbijttafel aanschouwt (waar dus ook de goodbyn gevuld wordt) begrijp je vast wel dat een beetje rust en eenvoud best welkom is en ik de stickers aan me liet voorbij gaan… De volgende keer stop ik wat meer tijd in opruimen en minder in foto’s maken. *Reflectie*

wpid-img_20140527_075207.jpg

Investeren in een “ontbijtwagentje” lijkt me geen overbodige luxe. Chocopot bovenaan, samen met het pak speculoos en wat verdwaalde peperkoek. En voor als we eens zot willen doen zelfs wat cornflakesdozen. Het schap eronder slabben en snoetenpoetsdoekjes. En hoera, zelfs nog plek over! Lang leve de gestructureerde ochtenden… (Wie weet kom ik dan toch wel eens aan die versierstickers toe.)

raskog-roltafel__0144044_PE304208_S4

Wishlist-rekje van Ikea.

Vanaf nu géén vervelende geuren en smaken die lekken. Het enige wat nu nog lekt, is Gust aan zijn vingers.

 

 

Een familiewagen kiezen doe je zo…

Het antwoord op deze prangende vraag komt, beloofd. Maar sta me toe u even terug mee te nemen in de tijd, naar iets meer dan drie jaar geleden om precies te zijn.

Terug in de tijd

Drie jaar geleden was onze toenmalige auto op zijn laatste West-Europese benen aan het lopen. Hoewel hij technisch nog in orde was, waren er een paar dingen die we onhebbelijk vonden. Bovendien kwam de autokeuring na vier jaar zoeken plots tot de conclusie dat de pas vernieuwde banden waarop mijn auto stond illegaal waren. Hoewel het exact dezelfde maten waren als de rubbers van voorgaande jaren, was de afwijking op de standaard maat nu plots niet meer reglementair.

BigWheels2

Iedereen die het ooit geprobeerd heeft, weet dat er met de mannen van de autokeuring niet te discussieren valt. Begrijpelijk, het is ook hun job niet. Maar ik had met mijn renault megane te veel meegemaakt om hem zomaar naar de slechtbank te laten voeren door een stelletje techneuten met de onverzettelijkheid van een doorsnee bureaucraat. Helaas had ik al snel door dat mijn vriendelijk protest nergens toe zou leiden.

Out with the old, in with…

Omdat ons gezin rond die periode ook in fase van volle expansie verkeerde, leek het geen verkeerd idee om de bittere bandenpil te slikken en uit te kijken naar een groter model. Dat groter model vonden we in de opel astra van de vierde generatie. Breakversie alstublieft. Grote koffer, economische motor en airco voor de moordende zomers. Check. We kregen een mooie overnamepremie voor onze Mégane. De belofte dat hij naar Kroatië zou gaan maakte het afscheid minder zwaar. Vaarwel dierbare vierwieler! Out with the old, in with the (not so) new:

 

astra

De drie daarop volgende jaren waren niet half zo ideaal als we ons hadden voorgesteld. Zo goed als alles wat vervangen kan worden aan een auto werd vervangen. Ik bespaar u me veel plezier de details van de stapel facturen die ik zorgvuldig heb bijgehouden. Alleen is het relevant om te vermelden dat we na anderhalf jaar al dachten dat het niet meer de moeite was om hem op te lappen. Alleen is de stap om nog een keer 1000 euro neer te tellen een makkelijker te nemen hindernis dan een nieuwe wagen te kopen. We bleven de beslissing voor ons uitschuiven en dat zorgde ervoor dat we vaker langs de kant van de weg stonden om europ assistance te bellen (“Dépanage aub. Ja, wij alweer, inderdaad) dan dat we op de weg aan het rijden waren. Enige zin voor overdrijving is me hier evenwel niet vreemd.

Een lang verhaal kort gemaakt: Eind april van dit jaar was het punt gekomen dat we het echt niet zagen zitten om opnieuw te investeren in de auto die ons al zoveel geld had gekost.

Autoshoppen:

Een heilig moment voor de meerderheid van autominnend vlaanderen -mezelf inclus- brak aan. Niets is zo leuk om de showrooms af te schuimen op zoek naar een nieuwe auto. De gedachte dat we voor minstens een paar jaar verlost zouden zijn van onvoorziene kosten voelde als een warme chocomelk in de winter. De obligatie excel tabel werd opgesteld en potentiële nieuwe voertuigen werden stuk voor stuk gescreend op opties, looks, vermogen, verzekering, prijs, kleur en nog meer van dat fraais.

Het was evenwel ontnuchterend om vast te stellen dat de prijs onderaan de tabel nog steeds een nekslag was voor ons gezinsbudget. Kleiner en goedkoper betekende minder praktisch. Meer ruimte betekende consequent dat de prijs met een paar maandlonen naar boven ging. De wetten van de autoverkoop zijn voorspelbaar maar bikkelhard.

Kijk, foto’s zeggen meer dan 1000 woorden.

Dit is wat ik wilde:

Wiesmann-GT_MF5

Dit is wat zij wilde:

espace

Dit is wat wij wilden:

volvo-v70

Dit is wat we konden betalen:

lada

 

Er heerste een schijnbaar onoverwinnelijk spanningsveld tussen onze wensen en wat we wilden betalen. Toen ik nog jong was, en het Roemeense zustermerk van Renault zijn intrede maakte in ons land, heb ik met een uitgestreken gelaat tegen mijn ouders gezegd: “Koop wat je wil, maar met een Dacia zal je over mijn lijk uw oprit moeten oprijden.” Ik was nog jong toen, en ik vond dat er grenzen waren aan het fatsoen die niet overschreden konden worden. Onder geen beding.

Het ei van Columbus is eigenlijk een auto:

Neem -om er vanaf te zijn- tien jaar later, en ik bevond me in de renault garage terwijl ik door voorruit van de Dacia Lodgy tuurde. Het gebrek aan zijdelingse airbags heeft mijn reputatie gered en gaf me de perfecte voorzet om over te schakelen naar Renault. Met de veiligheid wordt niet gesold en al zeker niet met de veiligheid van onze bloedjes.

Twee uur later hadden we er een testrit opzitten en hebben we de bestelbon getekend voor de auto die ik nooit voor mogelijk achtte. Hij heeft ruimte zat, ziet er behoorlijk fris uit, heeft een prettige motor en heeft een aantal opties die het verschil maken. Vliegtuig opbergvakken!

Aanschouw onze gezinswagen voor minstens de komende vijf jaar: een auto die alles heeft wat we zochten en die bovendien betaalbaar is:

renault_kangoo

Over de looks valt te discussiëren, maar dat is met alles zo. Over al de rest is geen discussie mogelijk. Met hetzelfde uitgestreken gezicht als -pakweg- tien jaar geleden, zeg ik u: dit is de ideale gezinswagen. Hij is ruim genoeg om een buggy te vervoeren zonder hem te moeten opplooien. Hij is zo zuinig dat je vergeten bent hoe je moet tanken tegen de tijd dat de brandstoftank leeg is. Het licht in het interieur is aanhoudend verfrissend, de rijhouding is comfortabel, de schuifdeuren achteraan niets minder dan een redding voor elke ouder die meer dan een keer per week kinderen moet in- en uitladen. De rijtaksen zijn verwaarloosbaar, en de algemene kosten van het rijden een flink stuk minder dan onze oude rammelbak in het verkeer houden. Neen, 150 op de snelweg zal je met deze wagen niet doen. Maar geloof me, dat wil je ook niet. Dit is een familiewagen. Met deze auto wil je gezien worden met de jengelende koters op de achterbank, de frigobox in de koffer en de GPS ingesteld richting kust. Deze auto is een statement naar de anderen, het is de uitdrukking van een engagement: “mijn gezin komt op de eerste plaats!”

2048? Wat?

Recent nog eens door een appstore gegransduind! Op Android, en later -uit sympathie en erkentelijkheid- ook nog eens door de appstore van Apple. Valt mijn oog nu toch in beide winkels op 2048? Een puzzelspel. Alweer. Aanbevolen door de redactie? Yeah, sure.

Maar kom, we hebben een goed humeur en -ik durf het bijna niet te zeggen- sinds enige dagen ook af en toe een beetje vrije tijd. Downloaden en installeren die handel. Een schuifspel. Loopt vlotjes. Links, rechts, boven en onder. Meer kan je er niet mee doen. In een Matrix van 4 op 4 start je met twee blokjes met waarde twee. Per keer dat je schuift komt er een extra blokje bij. Door twee gelijkwaardige blokjes tegen elkaar te meppen lijken ze wel te fusioneren tot het dubbele. Niets moeilijks aan tot nu toe. Mijn peuters kunnen het ook, zij het iets minder bewust van het doel. Dat doel van het spel, een blokje toveren van 2048.

Het moet van “PONG” geleden zijn dat een spel zo eenvoudig en zo geniaal is. Het speelt lekker weg. En hoewel ik er nog niet in geslaagd ben om nog maar in de buurt te komen van 2048, heb ik mezelf al kostelijk vermaakt. In een vlaag van zelfoverschatting meende ik dat het spel niet uit te spelen valt. Want na pakweg honderd pogingen kan ik niets anders dan vaststellen dat mijn grootste blokje tot nu toe 512 was alvorens ik mezelf in de soep schoof. Game over. Try Again? Yeah, eentje dan, om het af te leren. Tijdens een andere bui van zelfoverschatting (het overkomt me wel vaker) poneerde ik dat mijn record van 5240 waarschijnlijk het hoogst haalbare is met een IQ dat 130 niet overstijgt.

“Wat doe je?” vraagt ze. “Spelletje spelen. Moeilijk spelletje, hoor!” antwoord ik. Drie van haar pogingen later vraagt ze: “Hoeveel was jouw topscore?”
“5240!”
“Ik zit aan 7000 en nog wat, leuk spelletje.” zegt ze volstrekt onschuldig en charmant, terwijl haar elegante vinger over gorillaglas strijkt.

En dat is het moment waarop ik besluit om me terug te trekken op toilet, en ik neem mezelf voor er niet meer af te komen voor die verrekte 2048 geclaimd territorium is.

Voor het overige is het hier best gezellig op een doorsnee zondag avond.

Hieronder kan je overigens zien dat het -mits de nodige discipline en strategie- helemaal niet zo onmogelijk is om veel punten te halen. Een blik op de hall-of-fame laat me helemaal op een imbeciel lijken. Scores van 2 miljoen en meer verdringen elkaar aan de top van de rangschikking.

2048

http://gabrielecirulli.github.io/2048/