Huiselijk geweld!!

Kijk, een beetje regen kan mij en Ernest niet deren. We lopen blootvoets door de tuin en blijven dat doen tot mama of papa ons naar binnen plukken (handdoek in de aanslag), lang nadat de eerste regendruppels op ons hoofd geland waren. Vandaag was net zo’n dag, het liefst waren we de ganse dag buiten blijven spelen, maar minstens drie keer moesten we naar binnen voor een regenpauze.

Papa zegt: “Kom, we gaan binnen racen!”
Ik denk: “Nu hoor ik hem spreken!”

Ik kies mijn plasma-car als weapon off choice, Ernest kiest een paard en papa een kleine monster truck. Wat een fantastische line-up.

plasmacarIMG_5049 IMG_5050 IMG_5051

Papa gaat op de hoek van de zetel zitten, met de afstandsbediening in de aanslag, ik vertrek al bij drie als hij begint af te tellen naar nul. Ernest doet maar wat, maar giert het uit van het lachen.

We racen rond de eettafel en halen elkaar in. Ik raak verstrengeld in de manen van Ernest zijn paard en papa scheert mij voorbij. Papa knalt tegen de tafelpoot, ik scheur hem voorbij. Ik ben aan het winnen. Papa lacht, Ernest lacht en mama lacht. Ik lach, want ik win. Ik ben de snelste. Ik ben de Usain Bolt van de huiskamer races. Ik neem supersnelle halen met mijn korte benen en pas net onder de tafel door met mijn hoofd.

Net als ik op het punt sta om papa te dubbelen, begint zijn auto te schokken. Ik knal ertegen aan. Papa was zonder brandstof gevallen en zijn monster-truck wordt ei-zo-na verpletterd onder mijn plasmacar. Papa kan niet tegen zijn verlies. Hij zegt dat ik moet oppassen. Papa’s kennen niets van racen.

Ik krijg een dikke knuffel van mama en van papa en ik neem mijn broer mee naar buiten. We gaan bellen blazen. De regen is weg en zon droogt het terras.

Binnen monsteren mama en papa de schade en ze zien dat het meevalt. Nu zijn wij nog klein, maar wacht maar tot we groot zijn.

Gedacht door Gust.